Eric Burdon

Άλλοτε συγκινημένος που έπαιζε κάτω απ' την Ακρόπολη κι άλλοτε ενθυμούμενος τη γνωριμία του με τη Μελίνα Μερκούρη, αποχαιρέτησε το ελληνικό κοινό με μια περιήγηση στις επιρροές του, τις αγάπες του και το σύνολο της δισκογραφίας του...

Χώρος
Ηρώδειο, Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής
27/9/2019
Φωτογράφος
Νίκος Ζαραγκόπουλος
Χριστίνα Κουτρουλού
Χριστίνα Κουτρουλού

Μπορεί ακόμη να μην έχουμε καταφέρει να προφέρουμε το όνομά του σωστά, εδώ στην Ελλάδα. Ωστόσο στη μελωδία και στη νότα κάθε τραγουδιού, η αντίδραση και η συμμετοχή στο Ηρώδειο ήταν συνολική και ακόλουθη του μεγέθους της καριέρας του. Ο λόγος φυσικά για τον Eric Burdon, ο οποίος την Παρασκευή έδωσε αποχαιρετιστήρια συναυλία στη χώρα μας. Σε μια ιδιαίτερα νοσταλγική στιγμή, η οποία λειτούργησε σαν τιμή σε «νεανικούς ήρωες» για τους παλαιότερους και σαν ευκαιρία γνωριμίας για τους νεότερους, όσους τον αντίκρισαν για πρώτη φορά.

Με ορδές κόσμου να μπαίνουν από κάθε είσοδο στον επιβλητικό χώρο του Ηρωδείου –μεγάλες ηλικίες κυρίως, τουρίστες, αλλά και διάσημοι εγχώριοι καλλιτέχνες– ήμασταν έτοιμοι για την επιβίβαση σε μια χρονομηχανή με ροκ, τζαζ, σόουλ και μπλουζ αισθητική.

Στα 14 λεπτά μετά τις 21.00 κι αφότου είχε λάβει θέση επί σκηνής η εξαμελής μπάντα η οποία συνοδεύει τον Burdon στην περιοδεία –παίζοντας τον ρόλο των Animals– μια σιλουέτα με total black ντύσιμο ξεπρόβαλε απ' τα δεξιά, με νωχελικές κινήσεις. Μπασάροντας με έντονο γρέζι και κοιτάζοντάς μας μέσα από τα μαύρα του γυαλιά, επαναλάμβανε "Sometimes I Feel Like Α Motherless Child", με τον λυγμό να μεταδίδεται απ' τα ηχεία, χτυπώντας κατευθείαν προς το μέρος μας. Από το "The Fool" στο "Darkness Darkness", κατόπιν, και από το "Paint Ιt Black" στο "Bring It On Home Τo Me" και στο "It's Μy Life", απλώθηκε μια setlist 2 ωρών, με 2 encore, ως περιήγηση στις επιρροές του, τις αγάπες του και το σύνολο της δισκογραφίας του

Όσοι πάντως περίμεναν κάτι κλασικό από τον αοιδό, πρέπει να ξαφνιάστηκαν: ο Burdon επιθυμεί να πειράζει τις ενοχηστρώσεις, αλλά και τον τρόπο προσέγγισης των ερμηνειών, όπως χαρακτηριστικά συνέβη και στο "House Οf The Rising Sun". Γεγονός που έφερε μάλιστα και παρεξηγήσεις, αφού στο τέλος της συναυλίας ένας κύριος, μιλώντας στη συντροφιά του, αποκάλεσε τη μπάντα «άχρηστη», επειδή δεν μπορούσε να καταλάβει ποιο τραγούδι παιζόταν κάθε φορά, πριν μπει το ρεφρέν. 

Φυσικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Από τον Johnzo West (κιθάρα) στον Justin Andres (μπάσο) και στον Dustin Koester (ντραμς), αλλά και στην ιδιαίτερη φιγούρα του Davey Allen, που έγλειφε με τα μαλλιά του keyboards και πιάνο, ο επαγγελματισμός και η φυσική επικοινωνία μεταξύ τους, ξεχείλιζε. Ο δε Burdon έδινε κάθε τόσο βήμα στον Ruben Salinas (σαξόφωνο) και στον Evan Mackey (τρομπόνι), ώστε να παραδώσουν μαθήματα αρτιπαιξίας. Με τη σειρά τoυς κι εκείνοι, συνέθεταν πλάνο ταινίας των 1960s σε κάποιο μπαρ της Αμερικής, χάρη στις χορογραφημένες τους κινήσεις.

Με λιγότερο ιδρώτα και ξεσπάσματα του σώματος απ' ότι παλαιότερα, αλλά με περισσότερη θεατρικότητα και με καλές ερμηνευτικές επιδόσεις –το βάθος της φωνής του μπορεί πλέον να συναγωνιστεί κι εκείνο του Joe Cocker– ο Eric Burdon έδινε την εντύπωση ενός ανθρώπου που έχει εισπνεύσει τη μαύρη μουσική κατευθείαν από τους προπάτορές της. Κάθε τραγούδι βαστούσε λοιπόν και μια ιστορία τοποθετημένη σε νότες, οι οποίες ήταν ικανές να σου γαργαλήσουν τις πατούσες, φτάνοντας το αίμα βρασμένο στη γλουτιαία περιοχή. 

Το Ηρώδειο, βέβαια, δεν είναι κατάλληλος χώρος για να εκφράσεις τις χορευτικές σου ανάγκες. Τα κουλουριασμένα πόδια και η διπλωμένη πλάτη διαμαρτύρονταν συχνά· και δεν ήξερες αν τελικά σου έφταιγε ο μπροστινός ή αν εσύ έφταιγες σ' αυτόν. Ούτε αγνοείται φυσικά το οικονομικό/ταξικό πρόσημο με τη διάταξη των θέσεων και των σειρών σε διαζώματα διαφορετικά τιμούμενα, κάτι που ακόμα και σήμερα συνεχίζει να χτυπάει άσχημα, εφόσον μιλάμε για «ροκ κουλτούρα».

Τίποτα πάντως από τα παραπάνω δεν στάθηκε εμπόδιο για να απολαύσει κανείς όλο το μέγεθος του Eric Burdon: από το πόσο συνειδητοποιημένος είναι ως καλλιτέχνης και άνθρωπος, μέχρι το πόση σπιρτάδα διαθέτει ακόμα για ό,τι κάνει. Άλλοτε συγκινημένος που έπαιζε κάτω απ' την Ακρόπολη, άλλοτε ενθυμούμενος τη γνωριμία του με τη Μελίνα Μερκούρη κι άλλοτε αγνοώντας ένα μικροπρόβλημα με κάποιο μόνιτορ, βάδιζε στη σκηνή γνωρίζοντας ακριβώς πού βρίσκεται και τι κάνει. Μας βούτηξε έτσι τρυφερά από τον λαιμό για να μας επικοινωνήσει με στίχους και ήχους την αγανάκτηση, τον λυγμό, τον πόνο, την απογοήτευση και τον έρωτα, ωθώντας μας με αυτό το σκάψιμο να βρούμε την ανακούφιση μετά την εκτόνωση. 

Μπορεί λοιπόν να ήταν η τελευταία live επαφή, έμοιαζε όμως με εκείνους τους αποχαιρετισμούς που σου γεννούν την ανάγκη για θύμηση, αλλά και την ελπίδα μίας ακόμα επικοινωνίας. Άλλωστε, όπως ήδη έχει ξεκαθαρίσει, εγκαταλείπει τις ζωντανές εμφανίσεις, όχι τη δισκογραφία. 

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Πολύς κόσμος έσπευσε να δει τους UNKLE, o Paul Kalkbrenner χόρεψε το φεστιβάλ στο ταψί του, η ...
Επιβλητικά τα σκηνικά του Μάρκο Αρτούρο Μαρέλλι, χάραξαν λογοτεχνικούς παραλληλισμούς με το Μαγικό
Το κοινό στήριξε την έλευση του περίφημου φεστιβάλ στην Ελλάδα και η 1η μέρα είχε κάμποσες ...

FEATURED TODAY

Το walkman ήρθε να κουμπώσει πάνω στη δεκαετία του 1980, όταν ο ατομικισμός έγινε το κατ' εξοχήν νόμισμα ανταλλαγής στην καθημερινότητα του Δυτικού κόσμου και

Δεν είναι και ο πιο εύκολος άνθρωπος να βρεις στο τηλέφωνο, παρ' όλο που αυτές τις μέρες έρχεται ξανά στα μέρη μας: απόψε Παρασκευή 18/10 παίζει στην Αθήνα ...
Στην τέταρτη από τις ανασκοπήσεις της δεκαετίας ανά είδος, η στήλη παρουσιάζει τους 25 καλύτερους R'n'B και soul δίσκους, από το 2010 μέχρι σήμερα...

HOT STORIES

Δείτε το επίσημο trailer της επικείμενης ταινίας τους, που έρχεται και στην Ελλάδα τον Νοέμβριο
Ο ράπερ από την Ξάνθη είναι από τα πλέον συζητημένα μουσικά πρόσωπα της φετινής χρονιάς
Έκαναν διαθέσιμο ένα ακόμα ΕΡ με υλικό από το παρελθόν
Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…