search

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ - ΔΙΕΘΝΗ

Απογοήτευση στο Βουκουρέστι, καθώς το σώμα, η κορμοστασιά και το χαμόγελο του John Bon Jovi ήταν μεν παρόντα στην Piața Constituției, όχι όμως και η φωνή, η οποία ήχησε παλαίμαχη και ταλαιπωρημένη...

Χώρος | Piața Constituției, Βουκουρέστι (Ρουμανία)
Ημερομηνία διεξαγωγής | 21/7/2019
Φωτογράφος | Mihai Anghel, για το Rockstage Romania

Κακό πράγμα οι προσδοκίες. Σε κάθε δραστηριότητα, σε κάθε σχέση, σε καθετί που αφορά στην προσδοκώμενη ευτυχία (ή καλοπέραση), η οποία είναι «αυτό που περιμένουμε να 'ρθει», όπως σωστά λέει ο τραγουδοποιός. Κάπως έτσι την πάτησα κι εγώ στο Βουκουρέστι την περασμένη Κυριακή. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.

Τον περασμένο Νοέμβριο (2018) σκέφτηκα να μου κάνω ένα δώρο· αποφάσισα λοιπόν να προγραμματίσω ένα αμιγώς συναυλιακό ταξίδι στο εξωτερικό και αναζητούσα ποιο θα ήταν αυτό. Αρχικά, το βασικό μου κριτήριο ήταν να επιλέξω μια συναυλία «δύσκολη» για τα ελληνικά δεδομένα. Σκέφτηκα δηλαδή να βρω μια μπάντα από εκείνες που «δεν θα έρθουν ποτέ στην Ελλάδα» (εκτός από τα βαθιά τους γεράματα). Το σκέφτηκα από εδώ, το σκέφτηκα από εκεί και μετά άλλαξα τροπάρι: ήθελα μια συναυλία massive. Κάτι πασίγνωστο, που θα με έκανε να χαμογελώ/τραγουδώ/χορεύω καθ' όλη τη διάρκεια του live. Έτσι, επέλεξα τους Bon Jovi και το Βουκουρέστι. 

Αγαπώ παιδιόθεν αυτή τη μπάντα, ενώ μου άρεσε πολύ και το τελευταίο της άλμπουμ με τίτλο (ίδιο με της περιοδείας) This House Is Not For Sale (2016). Η απουσία βέβαια του Ritchie Sambora από το ενεργό δυναμικό της με ξενέρωνε λιγουλάκι, αλλά η σκέψη μιας ανοιχτής καλοκαιρινής συναυλίας υψηλών εντάσεων με hits παγκοσμίου εμβέλειας, με έψηνε τελεσίδικα. Έτσι έκλεισα αεροπορικά, διαμονή και εισιτήρια και άρχισα να μετρώ αντίστροφα. Πέρασε ο καιρός και ήρθε η μέρα. Περιχαρής, έφτασα στον χώρο διεξαγωγής, την Platja Consitutei, έξω από το παλιό «σπιτάκι» του Νικολάε Τσαουσέσκου. 

Η πρώτη μου αίσθηση ήταν ότι δεν είχε όσο κόσμο θα περίμενα. Παραξενεύτηκα. Και όταν λέω ότι δεν είχε πολύ κόσμο, υπολογίζω καμιά 15.000 fans. Ξεκάθαρα, δεν είχα κάνει την έρευνά μου –πέραν των setlists που είχαν προηγηθεί σε άλλες πόλεις και υπόσχονταν μεγάλες στιγμές, δεν είχα μάθει τίποτα περισσότερο.

Οι πρώτες νότες από το "This House Is Not For Sale" ήχησαν αχνά. Δεν ακούγαμε. Και κάτι δεν πήγαινε καλά. Σα να μην «πάταγε» σωστά στις νότες ο μπροστάρης John Bon Jovi. Αγχώθηκα. Έτσι θα πάει; –σκέφτηκα. Από το δεύτερο τραγούδι, ωστόσο, ο ήχος έστρωσε και η μπάντα αναδείχτηκε. Γάζωναν. Αλλά τι να το κάνεις; Ήταν μόνοι τους. Ο τραγουδιστής τους, η μεγάλη αυτή μορφή της hard rock σκηνής, δεν βγήκε ποτέ στο πατάρι. Βγήκε το σώμα, το χαμόγελο, η κορμοστασιά, τα μπράτσα, αλλά όχι η φωνή. Για την ακρίβεια, να φανταστείτε, υπήρχαν στιγμές που ο Bon Jovi μιλούσε με δυσκολία. Όλο το βράδυ δεν τραγούδησε ούτε μισό τραγούδι. Δεν υπερβάλω, δυστυχώς.

Από τις εισαγωγές και τα φωνητικά καταλαβαίναμε, ενίοτε, ποιο τραγούδι ακούγαμε. Ο τραγουδιστής «πάλευε» να φτάσει τα ψηλά και «πνιγόταν» στα χαμηλά. Φωνή παλαίμαχη και ταλαιπωρημένη, που στεναχωρούσε πρώτα από όλους τον ίδιο τον φέροντα αυτήν (το έβλεπες στο προσποιητό χαμόγελό του, στον τρόπο με τον οποίον προσπαθούσε να «κλέψει» τις ερμηνείες). Απογοήτευση. Δεν ξέρω αν το φαινόμενο είναι γενικό –αν και κάτι τέτοιο προκύπτει από την έρευνα στο διαδίκτυο– πάντως στο Βουκουρέστι η κατάσταση ήταν τραγική.

Ήθελα να φύγω από το τρίτο τραγούδι. Καταπιεζόμουν. Έμεινα, όμως, κυρίως από σεβασμό στην υπόλοιπη μπάντα, που έδινε τον καλύτερό της εαυτό. Δυο-τρία τραγούδια πριν από το τέλος, πάντως, και πριν ο Bon Jovi επιχειρήσει να «εκτελέσει» το πολυαγαπημένο μου "Always", γύρισα την πλάτη και άρχισα να βαδίζω προς την έξοδο.

Λυπάμαι που θα το γράψω, αλλά αυτή ήταν η χειρότερη (από πλευράς στεναχώριας) ροκ συναυλία της (έως τώρα) ζωής μου. Ευτυχώς η τεχνολογία έχει «αιχμαλωτίσει» παντοτινά τα τραγούδια των Bon Jovi και βρίσκονται διαθέσιμα ανά πάσα ώρα και στιγμή. Αυτήν την εποχή, μάλιστα, έχω κολλήσει με ένα b-side από το Crush (2000). Τίτλος αυτού; "Just Older". 

 

 


HOT ΣΗΜΕΡΑ!

15 χρόνια για το Funeral των Arcade Fire

Υπήρξε ένας ορμητικός χείμαρρος συναισθηματικής κάθαρσης, αλλά και ένα σοκ για το ανεξάρτητο…

Οι R.E.M. προσφέρουν ένα καινούριο, επίσημο remix στο "What's The Frequency, Kenneth?"

Έρχεται σπέσιαλ επανέκδοση του Monster, το οποίο γιορτάζει φέτος τα 25 του χρόνια 

Ο Πύργος του Downton (Downton Abbey)

Ευπρόσδεκτο φθινοπωρινό δώρο για τους απανταχού λάτρεις της σειράς Downton Abbey: μια…

Πόσο δημοφιλές είναι τελικά το ...γιαπωνέζικο metal;

Το πρώτο φεστιβάλ της σκηνής δεν θα λάβει χώρα στην Άπω Ανατολή, αλλά στο Λονδίνο

Com Truise + Roundh0use

Με διαστημικά synths, μελαγχολικές πινελιές και μια βουλιμική αγάπη για τον ηχητικό πολιτισμό των…

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Depeche Mode: This Song Is Not About You

Κάθε φορά που το ακούς θυμάσαι τον πρώτο σου έρωτα: ήσουν Γ’ γυμνασίου και γέμιζες το θρανίο με…

Νοοτροπία και διαφωνία στους λιμένες του indie

Στη σημερινή διάσταση του indie, ο καλλιτέχνης υπάρχει μόνο για τον εαυτό του, δίχως πια να…

Bruce Springsteen: «We Will Take Care Of Our Own»

Εστιάζοντας τα τραγούδια του σε φιγούρες που έτειναν προς το περιθώριο, έγινε ένας από τους…

15 χρόνια για το Funeral των Arcade Fire

Υπήρξε ένας ορμητικός χείμαρρος συναισθηματικής κάθαρσης, αλλά και ένα σοκ για το ανεξάρτητο…