Είναι το Mythology των Northwind το πρώτο «ολοκληρωμένο» ελληνικό metal άλμπουμ;

Με αφορμή την επικείμενη επιστροφή των Θεσσαλονικιών Northwind στη δισκογραφία, 33 χρόνια μετά το ιστορικό Mythology (δείτε περισσότερα εδώ), μας δίνεται μια πρώτης τάξης ευκαιρία να αποτιμήσουμε ξανά το εκτόπισμα αυτού του πολυσυζητημένου δίσκου...

Γιάννης Καγκελάρης
Γιάννης Καγκελάρης

Οι Θεσσαλονικείς Northwind κυκλοφόρησαν το Mythology σε βινύλιο το σωτήριο έτος 1987. Πέντε χρόνια μετά το ντεμπούτο τους Northcomin' (1982), τα οποία αποδείχθηκαν αστρονομικής σημασίας για το κράμα ιδεών που επιφύλασσαν. Ο ήχος δηλαδή του διαδόχου αποδείχθηκε πιο μπολιασμένος και βαρύς, εν συγκρίσει με το σχετικά άγουρο Northcomin', το οποίο ήταν άλμπουμ-φόρος τιμής στη χρυσή δεκαετία του 1970. Όχι πως το κλασικό hard rock λείπει από το Mythology, τουναντίον: ο ξερός, α-λα-Rory Gallagher ήχος και οι μικροί combo ενισχυτές απλώς έδωσαν τη θέση τους στη γεμάτη αίσθηση μιας πλούσιας, περιρρέουσας αύρας.

Άλλωστε το Mythology είναι από μόνο του ιδιαίτερο για την απαράμιλλη μεστότητα την οποία προσφέρει. Και δη καταμεσής μιας εποχής στην οποία οι εγχώριες metal δυνάμεις βρίσκονταν ακόμα σε εμβρυικό στάδιο. Ενδεχομένως εκεί να εντοπίζεται η αιτία που θέτει τον ήχο του σε ενδιάμεση απόσταση από τα ιδιώματα του hard rock και του metal: οι Deep Purple επιρροές δείχνουν να μην επισκιάζονται από τη βαρύτητα του New Wave of British Heavy Metal, παρά να συμπορεύονται μαζί της. Ούτως ή άλλως, ως δίσκος κυκλοφόρησε σε καιρούς που τα μουσικά είδη ήταν ακόμη ρευστά, δίχως δυνατότητα άντλησης επιρροών από το εγχώριο υπόβαθρο.

38tNrtw_2.jpg

Είναι λοιπόν το Mythology το πρώτο «ολοκληρωμένο» ελληνικό metal άλμπουμ; H απάντηση δεν είναι εύκολη, από τη στιγμή που υπάρχουν προγενέστερα παραδείγματα της τάξης των Αθηναίων Vice Human. Όπως όμως και να έχει, η αναπάντεχη ζύμωση των επιρροών του μάλλον ακυρώνει το ερώτημα: στα χρόνια μας, τώρα που η πληροφορία είναι πια διαθέσιμη και διακινείται με περισσή ευκολία, δεν έχει βρεθεί εγχώριος δίσκος της κλασικής metal σφαίρας που να ενστερνίζεται σε εφάμιλλο βαθμό την πλήρη αφομοίωση της hard rock κουλτούρας. Μεμονωμένα δείγματα βεβαίως υπάρχουν και παρουσιάζουν ιδέες αρεστές μεν σε ποιότητα, δίχως όμως αντίστοιχη μουσικότητα.

Ένα εύκολο πρώτο παράδειγμα προς αντίρρηση είναι βέβαια το First Attack των Spitfire, που επίσης κυκλοφόρησε το 1987. Του λείπει ωστόσο η ενδογενώς πολυσύνθετη φύση αναφορικά με το υπόβαθρο των διαδραστικών του δομών. Τα όποια προστιθέμενα πλήκτρα, δηλαδή, όπως και τα γυναικεία (υποστηρικτικά) φωνητικά κρίνονται άμεσης σημασίας στην περίπτωση του Mythology, καθότι σε σημεία υποστηλώνουν την επένδυση ιδεών με το κατάλληλο ηχόχρωμα. Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε τον βαρύ μα γλυκό, φυσικό ήχο που προσέδωσε η προσεγμένη δουλειά στην παραγωγή, παίρνουμε ένα αποτέλεσμα δυσεύρετο σαν διαμάντι θαμμένο στη λήθη.

38tNrtw_3.jpg

Στιχουργικά, επίσης, το Mythology μένει πιστό στον τίτλο του, διακηρύττοντας τη λατρεία της μπάντας προς την ελληνική μυθολογία. Κάθε κομμάτι αποτελεί και έναν σταθμό (ή κεφάλαιο, αν προτιμάτε) από τα κατάστοιχα της αρχαίας παρακαταθήκης. Από τον Σίσσυφο στη Μήδεια και από την Τροία στον Προμηθέα, οι Northwind επισκέπτονται μια σειρά από διαφορετικά θέματα, επιχειρώντας να τα εντάξουν στο ίδιο καλούπι. Μόνο η επιλογή του εξωφύλλου φαντάζει άστοχη, καθώς απεικονίζει έναν πτεροδάκτυλο. Το προϊστορικό πλάσμα ταιριάζει αισθητικά στο ηχόχρωμα του δίσκου, αποτυγχάνει όμως να μεταδώσει το λυρικό του πνεύμα.

Στο κομμάτι τώρα των επιλογών, έρχονται τα ...δύσκολα. Διότι είναι αδόκιμο να κατονομάσεις αγαπημένο τραγούδι σε ένα σύνολο συνθέσεων που δεν πάσχει ούτε σε ένα δευτερόλεπτο. Ενδέχεται ασφαλώς να μην ήταν πρωταρχικός στόχος τους, πάντως οι Northwind δημιούργησαν το τέλειο hard & heavy άλμπουμ: μια συλλογή κομματιών όπου κανένα δεν υπερτερεί κάποιου άλλου. Το μόνο που ίσως ξεχωρίζει ελαφρώς είναι το "Stop, Sisyphus Stop", χάρη στην πιασάρικη φύση του (κάτι που λειτούργησε και υπέρ της τοποθέτησής του στην έναρξη του βινυλίου).

Από εκεί και ύστερα, όσες πληροφορίες σχετίζονται με τη μπάντα φαντάζουν διάσπαρτες και συναντώνται μόνο αποσπασματικά. Είναι μάλιστα γεγονός ότι, μέχρι πρόσφατα, δεν είχαν παίξει ποτέ live στην Αθήνα, παρά τη συνεχόμενη και πολυετή τους ύπαρξη. Γι' αυτό και η εμφάνισή τους στο Up The Hammers Festival 2018 κρίνεται ιστορικής σημασίας, τόσο για τους ίδιους, όσο και για τα κατάστοιχα της εγχώριας metal σκηνής. Και δη σε μια εποχή κατά την οποία η αντιπαλότητα Βορρά και Νότου έχει πλέον ξεφτίσει, δίνοντας έτσι μια πρώτης τάξης ευκαιρία να θυμηθούν οι παλιοί, αλλά και να μάθουν αντιστοίχως οι νεότεροι, ενόψει και της κυκλοφορίας του νέου άλμπουμ History.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Με αφορμή τον θάνατο του Phil May των -πρωτοπόρων στους concept δίσκους- The Pretty Things, ...

Πριν από 10 χρόνια, ο Γιάννης Ιωάννου, ο Νίκος Σβέρκος, η Όλγα Σκούρτη, ο Χάρης Συμβουλίδης, ο ...

Οι Τρύπες κάνουν air guitar στην παραλία. Ο Παπάζογλου μας μεταφέρει σε σκηνικό ρεμπέτικης ...

FEATURED TODAY

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, αφού μας πήραν το moshing και

Music Types: Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε την αυτοβιογραφία του Tricky, Hell Is Round The Corner και κατάλαβε πως, όταν έχεις ζήσει ανάμεσα στη βιωματική φθορά

HOT STORIES

Ύστερα από το πρόσφατο ατύχημα που είχε στην κηπουρική, αλλά τώρα νιώθει πολύ καλύτερα -"Sheer Heart Attack"όνομα και πράγμα...

Το “Patent Leather Do-Over” σε μουσική του Jack Antonoff είναι το πρώτο δείγμα από το επερχόμενο Behind The Iron Gates - ...

Δείτε τους Yeah Yeah Yeahs να παίζουν το "Phenomena" από την απομόνωση λες και είναι στη σκηνή.

Top
0
Shares