Black Mountain - Destroyer

Με όπλο το τίμιο space rock, οι Καναδοί υπερασπίζονται το δικό τους γαλατικό χωριό από την επέλαση του μοντερνισμού, παραμένοντας πιστοί κλειδοκράτορες των εμμονών τους...

Label
Jagjaguwar
Κυκλοφορία
5/2019
Βαθμολογία
7
Ανδρέας Κύρκος
Ανδρέας Κύρκος

Οι Black Mountain διαθέτουν την ικανότητα να δημιουργούν σασπένς και να μεταδίδουν την αίσθηση της «κίνησης» με τις κιθάρες τους. Έτσι, το ψυχεδελικό heavy rock που παίζουν κάθε άλλο παρά μονοδιάστατο και στατικό είναι. Κάθε αλλαγή στον λεβιέ ταχυτήτων των τραγουδιών, κάθε απότομη στροφή του ρυθμού και κάθε ανισόπεδο riff, αποκαλύπτει κομμάτια του χάρτη τα οποία θέλουν να διανύσουν. 

Με άλλα λόγια, δεν παίζουν μουσική στην τύχη οι Καναδοί. Έχουν ξεκάθαρο προορισμό στο GPS. Δεν πάνε για εύκολα hooks και δεν νοιάζονται για τα χιλιoειπωμένα. Το Destroyer αποδεικνύεται δίσκος που αφήνει τη σκόνη στον αέρα ("Pretty Little Lazies"), που δεν συμμαζεύει τις stoner καταβολές του ("High Rise") και που καλοδέχεται το ψυχεδελικό χάος, σαν ευλογία ("Horns Arising"). Παραδόξως, το αποτέλεσμα δεν είναι κάποιος κιθαριστικός αχταρμάς για ανεγκέφαλους ακροατές. Αντιθέτως ακούγεται απολαυστικά άχρονο και ζουμερό, ακόμη και στις αδέξιες στιγμές του.

Με όπλο το τίμιο space rock, οι Black Mountain υπερασπίζονται το δικό τους γαλατικό χωριό από την επέλαση του μοντερνισμού, παραμένοντας πιστοί κλειδοκράτορες των εμμονών τους και της συντήρησης των αξιών που τους ανέθρεψαν. Αυτός ο δίσκος ακούγεται ιδανικά σε ανοιχτούς αυτοκινητόδρομους, χωρίς απαραίτητα να χρειάζεται καλά ηχεία στο αμάξι. Οι Καναδοί ακολουθούν σαν πιστοί cult followers τα είδωλά τους, και οραματίζονται τι μουσική θα έγραφαν οι Monster Magnet αν έκαναν φόρο τιμής στον Syd Barrett και πώς θα ακούγονταν οι Flaming Lips μετά από πλύση εγκεφάλου με τραγούδια των Black Sabbath. Πάρτε αυτό το αποτέλεσμα στο μπλέντερ και απλώστε το σε ένα φαντασιακό soundtrack για ταινίες «ανοιχτού δρόμου» όπως το Vanishing Point (1971) ή το Mad Max: Fury Road (2015).

Μόνο οι space doom εραστές μένουν ζωντανοί μας λέει το μανιφέστο τους –και ο ορίζοντας στο τέλος του δρόμου είναι ο μοναδικός προορισμός, ακόμα και αν ξεψυχήσεις στα μισά της διαδρομής. Θα βρει λοιπόν αποδέκτες το Destroyer, διότι ακόμη κι αν στερείται πρωτοτυπίας, δεν έχει τίποτα το ψεύτικο. Για συνεπιβάτες στο άρμα αναζητά, από αυτούς που κάνουν ωτοστόπ στους ίδιους μουσικούς αυτοκινητόδρομους, χωρίς να βιάζονται να φτάσουν κάπου. Ακόμα και αν σε κουβαλήσουν για μερικά χιλιόμετρα και λίγο μετά τους εγκαταλείψεις γιατί δεν θα νιώθεις στ’ αλήθεια ένας από εκείνους, η βόλτα θα σου μείνει αξέχαστη.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Αν και η προβολή του στη Δύση οφείλεται σε γερές «άκρες», είναι ένας αφρικάνικος δίσκος με πολλά
Η επιστροφή του Αμερικανού τραγουδοποιού 10 χρόνια μετά τη διάλυση των Silver Jews ήταν γεγονός,
Παρότι ο δίσκος αφήνει μια ωραία αίσθηση, το βρετανικό γκρουπ βάζει μόνο του τρικλοποδιά στον

FEATURED TODAY

Το γκρουπ του Bradford Cox, δεν χρειάζεται συστάσεις: είναι ένα από τα πιο σημαντικά του indie σύμπαντος των τελευταίων 15 χρόνων και επιτέλους θα έχουμε την
Τι να έχει πάει λάθος, άραγε, και οι πιο νέες γενιές δεν έχουν πάρει με θάρρος το μικρόφωνο; Δεν είναι εύκολη η απάντηση. Είναι λίγες πάντως οι «γάτες» εκεί
27 χρόνια μετά την τελευταία του εμφάνιση στη χώρα μας, συγκέντρωσε πάνω από 10.000 θεατές στο Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ του ΟΑΚΑ και αποδείχθηκε σε φοβερή

HOT STORIES

Ακούστε τα "Daddy" και "Champion Of The World", με το δεύτερο να είναι γραμμένο μαζί με τον αδικοχαμένο Scott Hutchison
Ακούστε το "The Whole Of The Moon", με το οποίο τέλειωσε το δημοφιλές σίριαλ The Affair, μετά από 5 σαιζόν
Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…