The Drums - Brutalism

Μπερδεμένο ως προς τον μουσικό του προσανατολισμό και αρκετά αδύναμο στιχουργικά, απογοητεύει όσους έχουν χορέψει στα indie clubs με τα τραγούδια τους...

Label
ANTI-
Κυκλοφορία
4/2019
Βαθμολογία
5,5
Κείμενο: Τάνια Σκραπαλιώρη

Ως την πιο ειλικρινή μουσική προσπάθειά του χαρακτήρισε ο frontman των Drums Jason Pierce το Brutalism, που είδε το φως των καναλιών διανομής τον Απρίλιο. Frontman μόνο κατ' όνομα βέβαια (πλέον), καθώς το έτερον ήμισυ στο γκρουπ, ο Jacob Graham, ανακοίνωσε την απόσχισή του το 2017, λίγο πριν την κυκλοφορία του 4ου κατά σειρά δίσκου Abysmal Thoughts. Και αν και η ειλικρίνεια του Pierce δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση, η απουσία του Graham διατηρεί σταθερό τον απόηχό της, στοιχειώνοντας το όνομα The Drums –λες και είναι γραφτό ν’ ανήκει σε ντουέτο, και όχι σε σόλο εγχείρημα. 

Δύο χρόνια και δύο δίσκους μετράνε λοιπόν οι μοναχικές αναζητήσεις του Pierce· αλλά, αν και ο πειραματισμός είναι πάντα ευπρόσδεκτος, δεν φέρνει σε κάθε περίπτωση τα επιθυμητά αποτελέσματα. Στο Abysmal Thoughts τη γλίτωσε φτηνά, καθώς η σκοτεινή indie pop των Drums αναδύθηκε στέρεη και σίγουρη για τον εαυτό της, με όλα τα twists να υποδηλώνουν μια αποτελεσματική εξέλιξη. Όμως το Brutalism μοιάζει να χάνει αυτό το στοίχημα

Το νέο άλμπουμ προκύπτει μπερδεμένο ως προς τον μουσικό του προσανατολισμό, σαν πρόχειρο σκίτσο του Pierce καθώς άκουγε από την αρχή Cure και Joy Division· αλλά και αρκετά αδύναμο στιχουργικά, σε σύγκριση με τον πρότερο έντιμο βίο του ντουέτου. Φωνάζει από μακριά τις πρωτόλειες ασκήσεις του Pierce πάνω στην electro αισθητική, ενώ στερείται παράλληλα των κρίσιμων εκείνων αιχμών που κάνουν έναν δίσκο να ξεχωρίσει στη λαίλαπα των ψηφιακών κυκλοφοριών της εποχής μας. 

Τον τίτλο τέτοιων αιχμών διεκδικούν η φρέσκια νότα του “Blip Οf Joy” και το “Body Chemistry” –μια άγουρη μεν, ενδιαφέρουσα δε σπουδή στους New Order: ένα ματζόρε new wave, το οποίο σε τραβάει λίγο από τον γιακά για να σε ξυπνήσει μέσα σε μια κατά τα άλλα άνευρη κι επίπεδη απόπειρα του Pierce να μας συστήσει τον αληθινό του μουσικό εαυτό. 

Σχεδόν 10 χρόνια έχουν περάσει από την εποχή που δυο παιδιά από το Μπρούκλιν έγραφαν τραγούδια σαν το “Days” –που μέχρι και στον Trentemøller «γυάλισε». Ο Jason Pierce του σήμερα, μοιάζει να θέλει να ξεχάσει εκείνες τις ημέρες. Προσπαθεί λοιπόν να καθαρίσει τον ήχο του γκρουπ, να ενσωματώσει νέα στοιχεία, να εξελιχθεί· αλλά στο κανάλι εξόδου το αποτέλεσμα καταγράφεται μισερό, λειψό. Όσοι έχουν χορέψει στα indie clubs με Drums στη διαπασών εύχονται ολόψυχα να βρει γρήγορα αυτό που του λείπει. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Με τον Kvohst πλέον ως τραγουδιστή, διατηρούν την παρανοϊκή, παιχνιδιάρικη και υδραργυρική οπτική
Το ντεμπούτο της αθηναϊκής μπάντας είναι ένα συναπάντημα διαφόρων λαμπρών εκφάνσεων των blues με
Δεν είναι πια οι οργισμένοι νέοι των πρώτων άλμπουμ, αλλά δεν επαναπαύονται και στα σίγουρα: έχουν

FEATURED TODAY

Η προσέλευση στο Temple όφειλε να είναι λίγο μεγαλύτερη για την πρώτη τους επίσκεψη στην Ελλάδα, κάτι πάντως που δεν εμπόδισε τη συναυλία να αποτυπωθεί ως ...
Στα 83 του χρόνια, καταχειροκροτήθηκε από ένα γεμάτο Άλσος, προσφέροντας μια πλούσια συναυλία, προσαρμοσμένη μεν στις νυν φωνητικές δυνατότητές του, μα με ...
Άσχετα με το αν είναι τελικά πολεμιστές του αυτοκινητόδρομου ή πλατωνικοί της λεωφόρου, η φοβερή παρέα του Leighton Koizumi έδωσε μία (ακόμα) καταιγιστική ...

HOT STORIES

Δείτε όλες τις λεπτομέρειες και μάθετε για τα εισιτήρια
Επιστολή-κάλεσμα του Θανάση Παπακωνσταντίνου, ενόψει της αυριανής συνέντευξης Τύπου της ΕΔΕΜ
Τέλος στα 93 για τον Αμερικανό τζαζίστα
Top
0
Shares
0
Shares
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…