The Drums - Brutalism

Μπερδεμένο ως προς τον μουσικό του προσανατολισμό και αρκετά αδύναμο στιχουργικά, απογοητεύει όσους έχουν χορέψει στα indie clubs με τα τραγούδια τους...

Label
ANTI-
Κυκλοφορία
4/2019
Βαθμολογία
5,5
Κείμενο: Τάνια Σκραπαλιώρη

Ως την πιο ειλικρινή μουσική προσπάθειά του χαρακτήρισε ο frontman των Drums Jason Pierce το Brutalism, που είδε το φως των καναλιών διανομής τον Απρίλιο. Frontman μόνο κατ' όνομα βέβαια (πλέον), καθώς το έτερον ήμισυ στο γκρουπ, ο Jacob Graham, ανακοίνωσε την απόσχισή του το 2017, λίγο πριν την κυκλοφορία του 4ου κατά σειρά δίσκου Abysmal Thoughts. Και αν και η ειλικρίνεια του Pierce δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση, η απουσία του Graham διατηρεί σταθερό τον απόηχό της, στοιχειώνοντας το όνομα The Drums –λες και είναι γραφτό ν’ ανήκει σε ντουέτο, και όχι σε σόλο εγχείρημα. 

Δύο χρόνια και δύο δίσκους μετράνε λοιπόν οι μοναχικές αναζητήσεις του Pierce· αλλά, αν και ο πειραματισμός είναι πάντα ευπρόσδεκτος, δεν φέρνει σε κάθε περίπτωση τα επιθυμητά αποτελέσματα. Στο Abysmal Thoughts τη γλίτωσε φτηνά, καθώς η σκοτεινή indie pop των Drums αναδύθηκε στέρεη και σίγουρη για τον εαυτό της, με όλα τα twists να υποδηλώνουν μια αποτελεσματική εξέλιξη. Όμως το Brutalism μοιάζει να χάνει αυτό το στοίχημα

Το νέο άλμπουμ προκύπτει μπερδεμένο ως προς τον μουσικό του προσανατολισμό, σαν πρόχειρο σκίτσο του Pierce καθώς άκουγε από την αρχή Cure και Joy Division· αλλά και αρκετά αδύναμο στιχουργικά, σε σύγκριση με τον πρότερο έντιμο βίο του ντουέτου. Φωνάζει από μακριά τις πρωτόλειες ασκήσεις του Pierce πάνω στην electro αισθητική, ενώ στερείται παράλληλα των κρίσιμων εκείνων αιχμών που κάνουν έναν δίσκο να ξεχωρίσει στη λαίλαπα των ψηφιακών κυκλοφοριών της εποχής μας. 

Τον τίτλο τέτοιων αιχμών διεκδικούν η φρέσκια νότα του “Blip Οf Joy” και το “Body Chemistry” –μια άγουρη μεν, ενδιαφέρουσα δε σπουδή στους New Order: ένα ματζόρε new wave, το οποίο σε τραβάει λίγο από τον γιακά για να σε ξυπνήσει μέσα σε μια κατά τα άλλα άνευρη κι επίπεδη απόπειρα του Pierce να μας συστήσει τον αληθινό του μουσικό εαυτό. 

Σχεδόν 10 χρόνια έχουν περάσει από την εποχή που δυο παιδιά από το Μπρούκλιν έγραφαν τραγούδια σαν το “Days” –που μέχρι και στον Trentemøller «γυάλισε». Ο Jason Pierce του σήμερα, μοιάζει να θέλει να ξεχάσει εκείνες τις ημέρες. Προσπαθεί λοιπόν να καθαρίσει τον ήχο του γκρουπ, να ενσωματώσει νέα στοιχεία, να εξελιχθεί· αλλά στο κανάλι εξόδου το αποτέλεσμα καταγράφεται μισερό, λειψό. Όσοι έχουν χορέψει στα indie clubs με Drums στη διαπασών εύχονται ολόψυχα να βρει γρήγορα αυτό που του λείπει. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Η μπάντα του Jeff Tweedy επιστρέφει με έναν ύμνο για την πιθανότητα της αλλαγής, την ελευθερία των
Αναζητώντας την ουσία της ελευθερίας, αφήνει το τιμόνι σε ξένα χέρια και εμπιστεύεται το ένστικτό
Κοκκώδης ήχος, που θυμίζει τουλούπες φωσφορισμών από το υπερπέραν, ομιχλώδης παραγωγή, ακατάληπτα

FEATURED TODAY

Άλλοτε αλληγορικός και ευαίσθητος, άλλοτε ωμός και βίαιος, αλλού με ψιθύρους και μελωδία και αλλού με κραυγές απόγνωσης και αυστηρή προστακτική, έδωσε μια ...
Πλήθος κόσμου γέμισε το Fuzz την Παρασκευή για να αποχαιρετήσει τον πληκτρά τον Mother Of Millions, με το συγκρότημά του και τους συμμετέχοντες Poem, Need, ...

Το walkman ήρθε να κουμπώσει πάνω στη δεκαετία του 1980, όταν ο ατομικισμός έγινε το κατ' εξοχήν νόμισμα ανταλλαγής στην καθημερινότητα του Δυτικού κόσμου και

HOT STORIES

Δείτε το βιντεοκλίπ για τη διασκευή του στο παραδοσιακό "God's Gonna Cut You Down"
Ο Κολομβιανός σταρ της latin pop καταφτάνει τον Μάρτιο του 2020 σε Αθήνα και σε Θεσσαλονίκη
Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…