The Cranberries - In The End

Το τελευταίο αντίο δεν αποκαλύπτει νέα πράγματα, έχει όμως ως αιχμή και επίκεντρο μια Dolores O'Riordan που συχνά συγκλονίζει με την εκφραστικότητα, το πάθος της και εκείνη την ακαταμάχητη άρθρωσή της...

Label
BMG
Κυκλοφορία
4/2019
Βαθμολογία
7
Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Ο ξαφνικός θάνατος της Dolores O'Riordan τον Ιανουάριο του 2018 δημιούργησε ένα κύμα συγκίνησης που όμοιό του είχαμε να δούμε από τα μέσα των 1990s, σε ό,τι αφορά την καλλιτεχνική της παρουσία: έπειτα από αυτό το σημείο, τα άλμπουμ της με τους Cranberries δεν κατάφεραν να διεκδικήσουν σεβαστό μερίδιο της επικαιρότητας. Τη στιγμή που χτύπησε η τραγωδία, η Ιρλανδή ερμηνεύτρια και οι επί σχεδόν τρεις δεκαετίες συνεργάτες της (με κάποια διαλείμματα, ομολογουμένως) βρίσκονταν εν μέσω ηχογραφήσεων, τον καρπό των οποίων ακούμε τώρα· σε ένα άλμπουμ-αποχαιρετισμό τόσο σε εκείνη, όσο και στην ύπαρξη της μπάντας.

Αν γνωρίζεις την προαναφερθείσα ιστορία πίσω από τη δημιουργία του In The End, είναι αδύνατον να το ακούσεις ανεπηρέαστος: η σκέψη συχνά λοξοδρομεί, προσπαθώντας να βρει στα λόγια που έγραψε και τραγούδησε η O'Riordan σημάδια προαίσθησης ή ενδείξεις τραγικής ειρωνείας. Όμως η αλήθεια είναι ότι η τραγουδοποιία της υπήρξε πάντοτε ποτισμένη από το δράμα, τα σκοτάδια της ψυχής και του έρωτα. Κι από τον θάνατο βέβαια –ολόκληρο δίσκο αφιέρωσε κάποτε στους «πιστούς τεθνεώτες», το εξαιρετικό και προσωπικό μου αγαπημένο To The Faithful Departed (1996).

Το In The End δεν αποκαλύπτει λοιπόν νέα πράγματα για την τέχνη των Cranberries –περισσότερο αποτελεί μια περιδιάβαση οδών που (ξέρουμε ότι) ξέρουν καλά. Από το εναρκτήριο “All Over Now” κιόλας, οι κιθάρες χτυπούν γνωστά καμπανάκια και οι στίχοι ανατρέχουν σε παλιές, αγαπημένες στιγμές («Do you remember?/ Do you recall?/ Do you remember?/ I remember it all»). Αλλά, ακριβώς όπως συνέβαινε και με τα πρώτα και καλύτερα άλμπουμ της ομάδας, υπάρχουν εδώ πολλές και διαφορετικές διαθέσεις, πολλές και ποικίλες διαδρομές: το “Lost” κάνει γενναία βουτιά στη μελαγχολία, το “Wake Me When It’s Over” είναι μια επιστροφή στη θεματολογία του “Zombie”, το “Catch Me If You Can” μαρτυρά ατσαλένια θέληση, ενώ το “Summer Song” κουβαλάει την αφέλεια και την ονειρική ατμόσφαιρα που πρωτογνωρίσαμε στο “Linger”, κατά το μακρινό 1993.

Όπως πάντα συνέβαινε στην ιστορία της παρέας από το Limerick, αιχμή του δόρατος και επίκεντρο των τραγουδιών είναι η προσωπικότητα και η φωνή της O'Riordan. Αυτή η τόσο νεανική, παρά τα 46 της χρόνια (τον καιρό που ηχογραφήθηκε), η τόσο αβίαστα ιδιαίτερη φωνή· η οποία, αν και εδώ ακούγεται όπως αποτυπώθηκε στα demo, όχι απλώς συγκινεί, αλλά συχνά συγκλονίζει –με την εκφραστικότητα και το πάθος της, καθώς και με εκείνη την ακαταμάχητη άρθρωσή της. Σίγουρα η τεχνολογία έχει παίξει τον ρόλο της (διά χειρός του παραγωγού Stephen Street), σίγουρα ο ήχος που έστησαν με επιμονή γύρω της οι παλιόφιλοι Noel Hogan (κιθάρα), Mike Hogan (μπάσο) & Fergal Lawler (ντραμς) έχει επίσης συνεισφέρει πολλά. Όμως, και πάλι, η O'Riordan ακούγεται τόσο αφοσιωμένη και αναζωογονημένη... Πώς να μη σε γονατίσει, αλήθεια, όταν τραγουδά «It’s all an illusion/ This is my conclusion/ For now»; Πόσο κρίμα που δεν θα την ακούσουμε ξανά...

Δεν υπήρξαν πιθανότατα ποτέ «μεγαλύτεροι από τη ζωή» η Dolores O'Riordan και οι Cranberries –κι ας είχαν τις κάμποσες στιγμές τους, κι ας αγαπήθηκαν κάποτε παράφορα. Όμως με τα βαθιά κι αληθινά τους τραγούδια, τη φώτισαν αυτή τη ζωή: στόλισαν τις χαρές και τις λύπες της, έγιναν ο συνοδός ήχος της για πολλούς.

Και τώρα, που φτάνουν στο τέλος, λένε αντίο όπως τους (και μας) αξίζει.
«Ain’t it strange/ When everything you wanted/ Was nothing that you wanted/ In the end? Take my house, take the car, take my clothes/ But you can’t take the spirit».

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Γνωστός μας ως μπασίστας των Guns N' Roses, εμπνέεται εδώ από την καθημερινότητα και κάνει μια ...
Επικοί καλπασμοί, θραυσματικές σκηνές της υπαίθρου και άγαρμπα γυναικεία φωνητικά με κορώνες ...
Αξιοθαύμαστο το μέτρο των ερμηνειών σε μια εποχή γεμάτη φωνακλάδες, κεντημένες βελονιά-βελονιά οι

FEATURED TODAY

Μουσικός και εκπαιδευτικός, άνθρωπος με συγκροτημένη και φιλοσοφημένη σκέψη, επανέρχεται δισκογραφικά με μία ακόμα επίσκεψη στο ρεμπέτικο και παραδοσιακό ...
Έστω κι αν χάθηκαν πάνω στη σκηνή του Gagarin λόγω της παγερής τους στατικότητας, έχτισαν μια γέφυρα μεταξύ του παρελθόντος και του φετινού άλμπουμ αρκούντως
Σε τι είναι καλύτερος ο Neil Young από τον Bob Dylan; Γιατί θεωρεί ιδιοφυή τον Anderson .Paak; Τι σημαίνει σήμερα ο αρχαίος θεός Πάνας; Πόσο αγαπάει τον Άνεμο

HOT STORIES

Δείτε το βιντεοκλίπ μίας ακόμα επιλογής για τον κύκλο Τα Σκέτα
Ο διάσημος ηθοποιός παίζει και στη νέα ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε, η οποία καταφτάνει αυτήν την εβδομάδα και στα ελληνικά σινεμά
Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…