Flying Lotus - You’re Dead!

Label
Warp
Κυκλοφορία
Οκτ-14
Βαθμολογία
8
Βαγγέλης Πούλιος
Βαγγέλης Πούλιος
Αισίως, ο πέμπτος δίσκος για τον Flying Lotus. Κάτι που σημαίνει πως ούτε εκείνος, ούτε εμείς μπορούμε πλέον να επαναπαυόμαστε σε γλυκόλογα για το «παιδί-θαύμα» ή σε αοριστίες που (με κάποιον τρόπο) θα φέρουν στην κουβέντα τη συγγενική του σχέση με τον John και την Alice Coltrane. Διότι το «παιδί-θαύμα» δεν είναι πλέον και τόσο παιδί, είναι μια συγκροτημένη μουσική προσωπικότητα με το δικό της παρελθόν· έπειτα κι ο ίδιος ο Steven Ellison (Flying Lotus) δεν έχει διεκδικήσει ποτέ εμπράκτως τα δικαιώματα του μουσικού κληρονόμου των Coltrane από το ξαδερφάκι του τον Ravi. Και φυσικά δεν έχει διάθεση να τα διεκδικήσει τώρα, παρά το γεγονός ότι με το You’re Dead! πλησιάζει την τζαζ περισσότερο από ποτέ. 
 
Όχι βέβαια ότι γράφει ξαφνικά έναν αμιγώς τζαζ δίσκο. Μιλάμε εδώ για ένα κλασικό Flying Lotus άλμπουμ· ως εκ τούτου δεν είναι τίποτα, ακριβώς επειδή είναι τα πάντα: τζαζ, χιπ-χοπ, cutting-edge electronica, αλλά και παλιατζούρες του 1990, ψυχεδέλεια, downtempo, ακόμη και ροκ (σε μια κάπως free εκδοχή), μαζί φυσικά με εκείνη την ολίγον δυστοπική, ολίγον νευρωτική και ολίγον ονειροπόλα αστική μουσικοχορογραφία του. Μια ονείρωξη του μεταμοντερνισμού, με άλλα λόγια, η οποία παραδόξως δεν χάνεται στην αμφισημία της, μα μπορεί και καναλιζάρει τις τόσες προσλαμβάνουσες σε έναν εντυπωσιακά (για τα δεδομένα) συνεκτικό λόγο. 
 
Ούτως ή άλλως, πάντοτε ο Ellison στηριζόταν σε μια προσωπική αισθητική, όσο αριθμητικώς πολλά και ποιοτικώς διαφορετικά ήταν τα ψήγματα που πετούσε στο υπερστροφικό του μπλέντερ. Ευνοήτως, ούτε και τα στοιχεία που εισάγονται απ’ τα χωράφια της τζαζ επιβιώνουν αυτούσια. Διυλίζονται μέσα σ’ αυτήν την αισθητική κι έπειτα –επεξεργασμένα και καλά χωνευμένα– κουμπώνουν πλήρως στην ιδιοσυγκρασία του, σαν να αποτελούσαν πάντα μέρος του σκηνικού. Άλλωστε ο Flying Lotus ανέπτυξε αυτήν την ικανότητα από πολύ νωρίς στην πορεία του, να ενσωματώνει δηλαδή αντί να ενσωματώνεται. Και φυσικά δεν έχει εξασθενίσει στο You’re Dead!: αντιθέτως, την ακούμε στην πιο μεστή (μέχρι σήμερα) εκδοχή της.
 
Μιλάμε λοιπόν για τζαζ και εννοούμε μια τζαζ η οποία ελίσσεται έξυπνα μεταξύ μιας κάπως ελευθεριάζουσας πρακτικής και μιας άλλης, περισσότερο εφαρμοσμένης. Υπάρχουν έτσι σημεία τα οποία παραδίδονται στη γνωστή φρενίτιδα που περιστασιακά καταλαμβάνει τον Ellison (σημεία όπου συνήθως είναι κομβική η συνεισφορά του Thundercat με το ηλεκτρικό του μπάσο)· υπάρχουν άλλα, τα οποία αναδομούν αποτελεσματικά τη bop φόρμα (λ.χ. το “Moment Of Hesitation”, όπου συμμετέχει και ο Herbie Hancock)· και τέλος, υπάρχουν κι εκείνα στα οποία η τζαζ μπλέκεται με τον χιπ χοπ κώδικα, ανασύροντας αναφορές σε σύγχρονες μεθόδους πρόσμιξης, όπως εκείνες που χρησιμοποιεί ο Robert Glasper στα δύο άλμπουμ του με τους Experiment (Black Radio I & II –αμφότερα στη Blue Note).
 
Ρίχνεται επομένως αρκετό βάρος στην ενσωμάτωση της τζαζ, δεν παραμελείται όμως και η σχέση του Fly-Lo με το χιπ-χοπ. Τον ακούμε να «δανείζεται» τη φωνή του Kendrick Lamar στο εξαιρετικό “Never Catch Me” (εκφράζεται εδώ με σαφήνεια κι αυτή η αναφορά στον Glasper), από την οποία παίρνει την ικανότητά της στο γρήγορο και ευθύβολο phrasing αφενός και στο πιο τραγουδιστικό αφετέρου. Συμμετέχει επίσης και ο «πολύς» Snoop Dogg (στο “Dead Man’s Tetris”), συνεισφέροντας την αφ’ υψηλού ειρωνεία του –αν και, εν τέλει, το συγκεκριμένο κομμάτι είναι ίσως από τις (λίγες) σχετικά αδιάφορες στιγμές του δίσκου. Αλλού βρίσκουμε κι εκείνο το υδρόφιλο χιπ χοπ που προσπαθεί (και εν πολλοίς καταφέρνει) να συμβιβάσει τους υπόγειους πειραματισμούς με τη λαγνεία του R'n'B: βλέπε λ.χ. το “Coronus, The Terminator”.  
 
Συμβαίνουν ακόμα αρκετά σ’ έναν δίσκο που ανασύρει τόσες αναφορές και διέρχεται από τόσες μεταπτώσεις (από τη φρενίτιδα στην κατατονία, με αυτήν τη σειρά). Μεταξύ τους, κι ένα featuring του Ellison –ως Captain Murphy– στον ίδιο του τον εαυτό, για να υπενθυμίσει ίσως ότι σκοπός δεν είναι μόνο η υψηλή τέχνη, αλλά και κάτι πιο προσγειωμένο και χαλαρό· ίσως και χιουμοριστικό; Και μέρος της επιτυχίας του You’re Dead! έγκειται και σε αυτό, καθώς ορισμένα πράγματα που παλαιότερα γίνονταν με τρόπο πολύπλοκο (έως και στριφνό), εδώ συμβαίνουν σχεδόν αβίαστα. 
 
Ο Flying Lotus βρίσκεται λοιπόν στην πιο ουσιαστική, ίσως, φάση της πορείας του. Δίχως κάτι τέτοιο να αφαιρεί το οτιδήποτε από την παιγνιώδη διάθεση με την οποία αντιλαμβάνεται τα πράγματα.
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Γνωστός μας ως μπασίστας των Guns N' Roses, εμπνέεται εδώ από την καθημερινότητα και κάνει μια ...
Επικοί καλπασμοί, θραυσματικές σκηνές της υπαίθρου και άγαρμπα γυναικεία φωνητικά με κορώνες ...
Αξιοθαύμαστο το μέτρο των ερμηνειών σε μια εποχή γεμάτη φωνακλάδες, κεντημένες βελονιά-βελονιά οι

FEATURED TODAY

Μουσικός και εκπαιδευτικός, άνθρωπος με συγκροτημένη και φιλοσοφημένη σκέψη, επανέρχεται δισκογραφικά με μία ακόμα επίσκεψη στο ρεμπέτικο και παραδοσιακό ...
Έστω κι αν χάθηκαν πάνω στη σκηνή του Gagarin λόγω της παγερής τους στατικότητας, έχτισαν μια γέφυρα μεταξύ του παρελθόντος και του φετινού άλμπουμ αρκούντως
Σε τι είναι καλύτερος ο Neil Young από τον Bob Dylan; Γιατί θεωρεί ιδιοφυή τον Anderson .Paak; Τι σημαίνει σήμερα ο αρχαίος θεός Πάνας; Πόσο αγαπάει τον Άνεμο

HOT STORIES

Δείτε το βιντεοκλίπ μίας ακόμα επιλογής για τον κύκλο Τα Σκέτα
Ο διάσημος ηθοποιός παίζει και στη νέα ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε, η οποία καταφτάνει αυτήν την εβδομάδα και στα ελληνικά σινεμά
Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…