search

ΔΙΕΘΝΗ

Ο Αμερικανός τραγουδοποιός καταλήγει καρικατούρα των μεγάλων του ηρώων, σε έναν άνοστο δίσκο που αδυνατεί να διαχειριστεί το βάρος των νοημάτων πίσω από λέξεις όπως «μετάνοια», «συγχώρεση» και «εξιλέωση»...

Label | Dead Oceans
Κυκλοφορία | 4/2019
Βαθμολογία | 5,5

Μετάνοια, συγχώρεση, εξιλέωση: όλες Βιβλικές έννοιες, τις οποίες ενέταξαν στη διάλεκτό τους οι μεγαλύτεροι από τους υπηρέτες του Αμερικάνικου Πενταγράμμου, ώστε να αναγάγουν τον αγώνα της ζωής τους σε τέχνη. Αν όμως εκείνοι ήξεραν πώς να διαχειριστούν το βάρος των λέξεων και των νοημάτων, μέσα από την ενσωμάτωση αυτών σε αθάνατα τραγούδια, δεν συμβαίνει το ίδιο και με τους σύγχρονους συνεχιστές της γενεαλογίας τους.

Ο Kevin Morby έχει προσπαθήσει πολύ για να θεωρείται ένας από αυτούς τους μεταμοντέρνους εκπρόσωπους του τραγουδιού της πατρίδας του. Αν όμως μέχρι τώρα περπατούσε ντελικάτα τη γραμμή ανάμεσα στην υγιή έμπνευση και στον φανερό μιμητισμό, στη νέα, 5η του δουλειά γέρνει επικίνδυνα προς τη δεύτερη μεριά. Το Oh My God είναι μία αστική, νεο-gospel συλλογή κομματιών, γεμάτη στιχουργικά κλισέ, παλιομοδίτικες χορωδίες και ξεπατικωμένες ιδέες, η οποία οδηγεί τον τραγουδοποιό να ακούγεται ως καρικατούρα των μεγάλων του ηρώων –του Bob Dylan, του Leonard Cohen και του Randy Newman.



Ο Αμερικανός μουσικός επικαλείται αρκετές φορές τα θεία στο Oh My God. Και το κάνει κυρίως για να στήσει παιχνίδι ανάμεσα στις συμβολικές λέξεις και στη διαλογιστική ροή της μουσικής, έχοντας ως απώτερο σκοπό να κοινωνήσει ένα αίσθημα πνευματικής καθαρότητας. Ωστόσο, αυτή τη φορά η γραφή του δεν τον βοηθάει να στηρίξει το concept· έτσι, καταλήγει να ακούγεται σαν ένας ακόμη καταραμένος, περιπλανώμενος τροβαδούρος made-in-USA, ο οποίος παλεύει με τους φανταστικούς του δαίμονες μέσα από μία μανιέρα πανομοιότυπων (σε στίχο και μουσική) τραγουδιών, που χάνονται το ένα μέσα στο άλλο. Πόσα ακόμη «Oh Μy Lord» και «Oh My God» χωράνε αλήθεια σε έναν τόσο προβλέψιμο δίσκο, μέχρι να αρχίσει να ακούγεται πέρα ως πέρα γραφικός;

Από την άλλη, δεν απουσιάζει το γνώριμο συνθετικό μεράκι με το οποίο διανθίζει τα κομμάτια του ο Kevin Morby. Υπάρχουν κι εδώ δηλαδή τα δείγματα γραφής ενός αληθινού τεχνίτη παλιάς κοπής, ικανού να προσθέσει μία indie ευαισθησία –συμβαίνει ευκρινέστερα στα “No Halo” και “Piss River”. Όμως, σε καμία περίπτωση δεν αρκούν τέτοια στιγμιότυπα για να εντυπωθούν εντονότερα από την αρνητική εικόνα του συνόλου.

Έχω την αίσθηση πως το σημαντικότερο μειονέκτημα του άλμπουμ βρίσκεται στο ότι ο Kevin Morby ξέχασε να τοποθετηθεί απέναντι στα τραγούδια του. Παραμέρισε κάπου στο βάθος την προσωπική του ματιά και επένδυσε κυρίως στον παράγοντα «ατμόσφαιρα», για να αποδώσει όλα όσα ήθελε να μοιραστεί. Ως εκ τούτου, προέκυψε ένας δίσκος που θα χαθεί γρήγορα στα ντουλάπια της ιστορίας και θα προσφέρει μόνο μερικές ανάλαφρες, περιστασιακές ακροάσεις.

Είναι καλό, λοιπόν, πριν οι μουσικοί εισάγουν στο ρεπερτόριό τους τα μεγάλα ζητήματα της ζωής, να έχουν ξεκαθαρίσει πόσο σοβαρά ή όχι τα παίρνουν. Ώστε να τα πραγματευτούν με την ίδια διάθεση και να μη φτάνουν σε άνοστους, αναλώσιμους δίσκους σαν το Oh My God.

 

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΛΜΠΟΥΜ

The Cranberries - In The End

Μιχάλης Τσαντίλας

Dine Doneff - In/Out

Βαγγέλης Πούλιος

Rammstein - Rammstein

Παναγιώτης Λουκάς

HOT ΣΗΜΕΡΑ!

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι Jethro Tull

Πήγε στο Ηρώδειο να τους δει και συνάντησε έπειτα και τον Ian Anderson

ΛΕΞ + ΣΑΝΤΑΜ, Ηγεμόνας

Γκαζωμένος ήρθε στο Θέατρο Πέτρας ο Θεσσαλονικιός ράπερ, όπου και αποθεώθηκε από χιλιάδες αγόρια…

Soap & Skin: Μεταξύ άλλων, ο νέος δίσκος γεννήθηκε από μια περίοδο συναισθηματικής κόπωσης...

Η 29χρονη Anja Plaschg από το Poppendorf της Αυστρίας επιστρέφει μετά από μια μακρά περίοδο αποχής…

Η Athens Music Week παρουσιάζει τον σύγχρονο ήχο της Αθήνας

40 μουσικές εκδηλώσεις σε περισσότερα από 30 σημεία στο κέντρο της πόλης μέχρι (και) την Κυριακή 23…

Release Athens 2019 μέρα 3: Manowar + Rhapsody Of Fire, Imperia, Battleroar

Το άκαμπτο μέταλλο της φωνής του Eric Adams και η αρχηγική στόφα του Joey DeMaio έκαναν τους…

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Αφιέρωμα Iggy Pop, μέρος 1: From Jimmy to Iggy, 1947-1970

Είναι ο πρώτος που έκανε stage diving σε μια συναυλία στο Ντιτρόιτ, ο πρώτος που αποφάσισε πως έχει…

Αφιέρωμα Iggy Pop, μέρος 4: τα 1990s και η νέα χιλιετία

Η "Candy", η επανασύνδεση των Stooges, τα γαλλικά ρομάντσα...

Αφιέρωμα Iggy Pop, μέρος 5: Στα άκρα του Iggy

Όταν φτάνει η Μερσεντές που τον φέρνει και κάνω το λάθος να του ανοίξω την πόρτα κρατώντας στο άλλο…

Αφιέρωμα Iggy Pop, μέρος 3: Η δεκαετία του 1980 –περισσότερο ...Pop, παρά Iggy;

Στην προσπάθεια του να γίνει εμπορικός, έκανε ίσως τους πιο αντι-εμπορικούς δίσκους της καριέρας…

Αφιέρωμα Iggy Pop, μέρος 2: τα 1970s

Το ροκ των Stooges είναι μια άμορφη μάζα από ακατέργαστο θόρυβο: γυμνό από στολίδια, αλλά…