search

ΔΙΕΘΝΗ

Χωρίς να πρόκειται για κάτι το ρηξικέλευθο, είναι μια φωτεινή αναλαμπή της «σκέτης» ποπ, στην οποία η 25χρονη Αμερικανίδα παρουσιάζεται με εξομολογητική διάθεση και με όλα της τα χαρτιά ανοιχτά...

Label | Republic/Universal
Κυκλοφορία | 2/2019
Βαθμολογία | 7,5

Γινόταν παλαιότερα (ελπίζω, δηλαδή, ότι δεν γίνεται πια) μια συζήτηση περί της υποτιθέμενης απουσίας σπουδαίων τραγουδιών στην εποχή μας (ξέρετε, «δεν τα φτιάχνουν πια όπως παλιά» κλπ.), η οποία απέδιδε το «φαινόμενο» στην απουσία εμπειριών. Αν δεν έχεις ζήσει ιστορικές και συναρπαστικές στιγμές, έλεγε η «θεωρία», πού θα βρεις υλικό για να «κάψεις» και να αφηγηθείς; Είχε το ενδιαφέρον της (μπα...) η άποψη αυτή, όμως αμελούσε βολικά να αναφέρει ότι ίσως και να έχεις να νιώσεις πράγματα, ότι υπάρχει και η πλούσια και συναρπαστική συναισθηματική ζωή που μπορεί να σε οδηγήσει σε αξιόλογη δημιουργία.

Άντε να τα πεις στην Ariana Grande βέβαια αυτά, η οποία βρέθηκε στη λάθος πλευρά της ιστορίας (όπως λένε), αν και προφανέστατα δεν το επιδίωκε .



Πρώτα ήρθε η βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας με 23 νεκρούς και 500 τραυματίες σε συναυλία της στο Mάντσεστερ. Έπειτα χώρισε από τον ράπερ Mac Miller και τον είδε λίγο μετά να πεθαίνει από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Στη συνέχεια ήρθε η πολύ δημόσια διάλυση του πολύ δημόσιου αρραβώνα της με τον ηθοποιό Pete Davidson. Δύο κολασμένα χρόνια, κατά τα οποία η Αμερικανίδα σταρ και έζησε και ένιωσε, περισσότερα ίσως απ’ όσα θα άντεχε ο μέσος σημερινός άνθρωπος. Και είναι μόλις στα 25 της...

Το νέο της άλμπουμ έρχεται μόλις 6 μήνες έπειτα από το προηγούμενο. Το Sweetener (2018) ήταν μια στιβαρή δουλειά, που δεν ξέφευγε όμως από τα σύγχρονα ποπ στάνταρ: είχε τις ηχηρές συμμετοχές, είχε τα φαντεζί τερτίπια της παραγωγής («πρόσεξες εκείνο το χάι-χατ που κάνει τρίκι-τρίκι;» κλπ.), είχε και το γυαλιστερό, τουμπαρισμένο εξώφυλλο. Το Thank U, Next, πάλι, είναι κάπως διαφορετική ιστορία. Ναι, ούτε αυτό περνιέται για πλήρως αντισυμβατικό, ούτε το δικό του εξώφυλλο το γλιτώνει το τουμπάρισμα. Όμως η γυαλάδα λείπει από τη φωτογραφία: κυριαρχούν τα σκούρα χρώματα και η Grande απεικονίζεται με τα μάτια κλειστά και σε στάση αμυντική. Δεν ασχολείται μόνο με το έξωθεν ερέθισμα η ηρωίδα μας εδώ, αλλά κάνει γενναία βουτιά και στην έσω ζωή.

Είναι προφανέστατα ένα ξέσπασμα καταπιεσμένου συναισθήματος αυτό που κινητοποίησε την Ariana Grande, οδηγώντας στην όχι και τόσο συνηθισμένη κίνηση της γρήγορης διαδοχής κυκλοφοριών. Κάτι τέτοιο συνάγεται και από το ότι εδώ έχουν υποχωρήσει τα περιφερειακά ζητήματα της παραγωγής, έχουν εξαφανιστεί οι ηχηρές συνεργασίες, και η έμφαση δίνεται στο τραγούδι: στη φωνή και σε όσα αυτή μεταφέρει, καθώς και στα απαραίτητα συστατικά του ρυθμού και της αρμονίας. Θα μπορούσε να κατατάξει κανείς τούτη τη δουλειά στα «άλμπουμ χωρισμού», δίνοντάς της έτσι επιπλέον credit διαφορετικότητας. Από την άποψη ότι εδώ η Grande δεν αναλώνεται σε κλάψες, αλλά δίνει πολλά σήματα θετικότητας κι ανθεκτικότητας.

Η έναρξη πάντως με το “Imagine” δεν προδιαθέτει για μεγάλα πράγματα –άλλωστε ό,τι τραγούδι με αυτόν τον τίτλο χρειαζόμασταν, το έχουμε ήδη ακούσει. Όμως με το αμέσως επόμενο “Needy” ξεκινά η συναισθηματική αντεπίθεση («I’m obsessive and I love too hard/ Good at overthinking with my heart») και η Grande παίρνει αμπάριζα, πετυχαίνοντας τη μία νίκη μετά την άλλη: το παιχνίδι με τη διττή σημασία της λέξης «space» στο “NASA”, η γκρουβάτη διακήρυξη ανεξαρτησίας στο “Bloodline”, ο γαλήνιος εξορκισμός των φαντασμάτων του παρελθόντος στο “Ghostin”· όλα τους είναι γνήσια αποκυήματα μιας αληθινής εξομολογητικής διάθεσης και όχι τρικ εντυπωσιασμού. Παρότι υπάρχουν κάποια ακόμα σημεία όπου χάνεται στιγμιαία η πυκνότητα της δουλειάς (όπως στα “In My Head” και “7 Rings”), η Grande φτάνει ως τον τερματισμό με πυγμή και πειθώ, με τόλμη και όλα τα χαρτιά της ανοιχτά.

Δεν είναι ρηξικέλευθο άλμπουμ το Thank U, Next (τουλάχιστον όχι με κάποιον προφανή τρόπο) και μάλλον δεν θα αναθερμάνει τις συζητήσεις περί της σκεπτόμενης-indie-χειραφετημένης-ξεφτιλισμένης-και-δεν-ξέρω-τι-άλλο ποπ. Αντίθετα, είναι μια φωτεινή αναλαμπή της «σκέτης» ποπ, εκείνης που σε κάνει να περάσεις καλά όσο την ακούς, που σε κάνει να νιώσεις, που δεν σου βάζει τρικλοποδιές, ούτε σου κρύβει τα νοήματα μέσα σε κωλοψαγμένες εκφράσεις· που σε ανταμείβει ατάκα κι επί τόπου.

Όπως το λέει και η πρωταγωνίστρια: «Just wanna have some good time, yuh!»

 

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΛΜΠΟΥΜ

HOT ΣΗΜΕΡΑ!

Είσαι cine…ταινιάκιας; Stay tuned!

Οσκαρικές πρεμιέρες, μεγάλες ταινίες, γνωστές σειρές και ωραίες μουσικές

Ένα χιπ χοπ τραγούδι για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο

Ακούστε το "Giannis", από τους Freddie Gibbs, Madlib & Anderson .Paak

Tinariwen: Η έρημος, είναι όλη μας η ζωή...

Ξεκινά το Plisskën Festival 2019, φέρνοντας μια πλειάδα φρέσκων ονομάτων στην Αθήνα. Και σήμερα…

Release Athens 2019 μέρα 7: Hozier + Róisin Murphy, Hooverphonic, JoyCut

Στην πρώτη του επίσκεψη στη χώρα μας, ο Ιρλανδός τραγουδοποιός ανέτρεψε το «ανάλατο» κλίμα που…

Οι 30 καλύτεροι δίσκοι του Α’ εξαμήνου του 2019

Βρισκόμαστε στα μισά του 2019, οπότε είναι η κατάλληλη στιγμή για μια ανασκόπηση των καλύτερων…

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story

To νέο ντοκιμαντέρ του Μάρτιν Σκορσέζε για την περιοδεία που έκανε ο Bob Dylan τη σαιζόν 1975/1976…

Manowar 1982-1984: (σχεδόν) 4 δίσκοι Αστίλβωτου Ατσαλιού

Πολλά μπορεί να προσάψει κανείς στο πιο αναγνωρίσιμο συγκρότημα του επικού metal, όμως τα πρώτα…

Hipsters: Τα Ιndie Παιδιά του Κατεστημένου

Πολιτικά ασπάζονται τον φιλελευθερισμό, κοινωνικά προέρχονται κυρίως από τη μεσαία τάξη και…

Nirvana: 30 χρόνια από το Bleach

Το ντεμπούτο. Αρχικά άνευ συμβολαίου, αργότερα ελαφρά αποκηρυγμένο από τη μπάντα, τελικά απαραίτητο…